می خواستم واژه آسمان را ترجمه کنم، اما وسعت بی نظیرش مانع شد. می خواستم سکوتم را

توصیف کنم اما غرش آسمان مانع شد. شبی دیگر می خواستم از ستاره را بنویسم ،اما ماه مرا

مجذوب خود کرد...

گلبرگهای گل سرخ و میان بالهای رنگارنگ شاپرکها در جستجوی تو هستم.

سراغت را از پرستوهای مهاجر و قاصدکهای خوش خبر می گیرم و هر روز به دنبال رد نگاهت

از کوچه های دلتنگی عبور و عطر یادت را دنبال می کنم. می دانم که تو همچون بهار تا ابد ماندگار

و جاودانی...

دلتنگ قصه های تو تا دباره گم شوم در عاشقانه های شیرین و فرهاد.

در سوز و گداز لیلی و مجنون.دلتنگ روزهای آزادی می شوم گرچه تبعیدم به دورترین مکان دل تو...

من تو را در بی کران این دنیای وانفسا گم کرده ام و حرف نگاه من و تو ناتمام مانده است.

کجاست حدیث چشمانت تا من پایانش باشم؟

من اومدم جای همتون خیلی خالی بود. خیلی خوش گذشت

برای همتون دعا کردم

دلم برای همتون تنگ شده بود

امیدوارم تابستون خوووووووووووووووووبی داشته باشین

دلم واسه همتون تنگ شده بود به خدا شرمنده دیگه می دونید امتحاناو درس و مشقا اجازه نمی داد

این نوشته واسه خداحافظیه آخه دارم میرم مکه. دیگه حلال کنید

دوستون دارم

به امید دیدار دوباره

-بیا دختر،پرنده خوشبختی روی شانه ات نشسته، پسر خان خاطرت را خواسته!

صدای پدر ترس را مثل تیغ فرو کرد زیر پوستش،کتاب را قایم کرد زیر کاهها.پسر کوچک خان را همه ده به شیرین عقلی می شناختند.نه را که گفت،خنده های ابلهانه پسر خان آتش پدر را برای کتک زدن تندتر کرد.خوب یادش هست.دست پدر که بالا رفت برای آخرین بار،به جای بدن او روی قلب خودش فشرده شد. قلب پدر که ایستاد و روی زمین افتاد پسر خان هنوز می خندید.

-خانوم دکتر مددجوی بعدی را بفرستم تو؟

کتاب را بو کرد و توی کشو گذاشت.آنقدر سختی کشیده بود که بتواند مرهم خستگی دیگران باشد.

ساده با خدا حرف می زنم.دستانم وقتی به آسمان بلند می شود خدا را نزدیکتر از همیشه حس می کنم.

ساده با اشکهایم وضو می گیرم و بر سجاده نماز می گذارم... 

                                  شیشه اما سرد و سنگین

بی تفاوت،تلخ و خاموش

                                   شاید از یک غصه غمگین

شیشه در اوج سپیدی

                                  خسته از دلواپسی ها

من نشسته گنگ و مبهم

                                   می رسم تا عمق رویا

آسمان همچو دل من

                                 خیس خیس از بی وفایی

بر لبم نام تو دارم

                                    ای بهار من کجایی؟

تا به کی چون شیشه ماندن

                                     در نگاه قاب تقدیر

من همه میل رسیدن

                                   دل ولی بسته به زنجیر

آمدم تا چشمهایت

                                    در دلم عشقی بکارد

تو ولی گفتی که برگرد

                                 شیشه احساسی ندارد

می زند باران هنوز آه

                                این چنین،غم در دل کیست

دست من بر شیشه لغزید

                                شیشه هم با بغض بگریست

ناگفته های دلم با کسی سخن می گویم که تنها سنگ صبور لحظات تنهایی

من است.

این روزها پشت به درهای بسته چشم امید به صاحب خانه ای دارم که

هرگز مرا ناامید نمی کند.

این روزها یاد اوست که دل شکسته ام را آرام می کند.

سلام دوستای گلم از این که بهتون  سر نمی زنم ناراحت نشید چون اصلا

حال خوبی ندارم

کاش می تونستم باهاتون درددل کنم چون دارم داغون می شم

داشت،اما زمانه دست تو را از آشیانه دلم کوتاه کرد!

در فراق رفتنت پروانه ها قصه هجرت تو را افسانه ساختند و درختان این

افسانه را بر برگهایشان نوشتند.

ببین چطور باد رفتنترا بهانه فریاد می کندو ابرها قصه این غصه را می

بارند،گل جوانی ام در آخرین بهار زندگی ات خاموش شد.

رفتنت را بهانه کردم که بگویم هنوز خانه دلم از عطر خاطراتت خالی

نشده...

دلتنگ قصه های تو تا دوباره گم شوم در عا شقا نه های شیرین و فرهاد.

در سوز و گداز لیلی و مجنون،دلتنگ روز های آزادی می شوم گر چه تبعیدم به دورترین مکان دل تو...

ولادت امام علی(ع) و روز مرد را هم به شما تبریک میگم

کم کم به این باور می رسم که سرنوشت،نثر ساده ایست از حسرت و اشک که حرفی گفتن ندارد!

به صفحات بهاری با تو بودن می رسم.بنفشه هایی که از لابلای واژه ها سر می زنند و چشمان تو را بهانه کرده اند.

                        بگذار بگذرم ز تمام سیاهی ام

ای مرگ!ای دریچه زیبای روبرو

           آغوش باز کن تو بر این بی پناهی ام

نگذار تا دوباره بگیرد نفس از این

                   مردابهای راکد مسموم،ماهی ام

این روزها که از گذر لحظه ها و چرخ

                  افزوده می شود غم تو بر سیاهی ام

دست مرا گرفته رفیق،گناه من

              تا باز بعد از این چه کند با تباهی ام